تکبیت شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره میکند که دلزدگی و ناامیدی از زندگی، به هیچ وجه مانع از حرکت و عبور از محدودیتها نمیشود. مانند پرندهای که از قفس آزاد میشود و هر جا که برود، طبیعت و زیباییها در انتظار او هستند.
نیست پروای عدم، دِلزَدهی هستی رااز قفس، مرغ به هرجا که رَوَد، بُستان است
هوش مصنوعی: مرغی که از قفس میپرد، دیگر نگران نبودن نیست؛ زیرا هرکجا که برود، برای او مانند یک باغ زیبا و دلانگیز خواهد بود.