تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۸
هوش مصنوعی: شاعر از شب تاریک و ناامیدی سخن می‌گوید که صبح روشنی و امیدی را به ارمغان نیاورده است. او این ایده را به چالش می‌کشد که شب می‌تواند مقدمه‌ای برای روز روشن باشد.
از شب بخت سیاهم صبح امیدی نزادحرف خواب آلودگان است این که شب آبستن است
هوش مصنوعی: از شب سیاه و ناامیدی که ندارم، صبحی روشن و امیدوارانه زاده نمی‌شود. این بیان، سخنانی از کسانی است که در خواب به سر می‌برند و در واقع شب در حال انتظار برای زایش یک صبح جدید است.