تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عمر کوتاه و گذرای خود اشاره می‌کند و نسبت به زوال و از بین رفتن زندگی احساس ناتوانی و ناامیدی می‌کند. او خود را مانند برگ‌های پاییزی یا شمعی در ساعات اولیه صبح می‌بیند که به زودی محو می‌شود.
چون برگ خزان دیده و چون شمع سحرگاهاز عمر مرا نیم نفس بیش نمانده است
هوش مصنوعی: زندگی من به مانند برگ درختان در پاییز است و از سوی دیگر، مثل شمعی که در صبح گاه نورش به پایان رسیده. تنها اندکی از عمر من باقی مانده است.