تک‌بیت شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به گذر سریع زمان و محدودیت عمر انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما تنها مدتی کوتاه در این دنیا زندگی می‌کنیم و بر خضر، نماد جاودانگی، افسوس می‌خورد که در زندان عمر ابدی گرفتار است. این بیان نشان‌دهنده حسرت زندگی و کوتاهی عمر است.
ما ازین هستی ده روزه به جان آمده‌ایموای بر خضر که زندانی عمر ابدست
هوش مصنوعی: ما در این دنیا فقط ده روز تجربه زیستن داریم و چه خوب است که ای کاش خضر، که به معنای جاودانگی عمر است، در زندان زمان گرفتار باشد.