تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس تنهایی و حبس در غربت سخن می‌گوید. او با اشاره به پدرش به نوعی درد و محرومیت خود را بیان می‌کند و به عدم وجود هیچ نشانه‌ای از امید و رهایی در صحرای کنعان اشاره می‌کند. به عبارتی، اشاره به بی‌پناهی و حسرت در زندگی دارد.
به که در غربت بود پایم به زندان ای پدریک قدم بی چاه در صحرای کنعان تو نیست
هوش مصنوعی: کاش در دوری و بی‌خانمانی، حال من این‌گونه نبود. ای پدر، برای یک قدم هم که شده، در سرزمین کنعان بی‌چاه نمی‌توانم راحت بایستم.