تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، به شوق و شور دوران بهار اشاره می‌کند و احساس دیوانگی و شادی خود را در کوچه‌ها ابراز می‌کند. او از خجلت و شرمندگی در برابر کودکان به خاطر ناتوانی یا نقص‌هایی که ممکن است داشته باشد، رنج می‌برد و می‌خواهد این احساس را کنار بگذارد.
می‌زنم بر کوچهٔ دیوانگی در این بهاربیش ازین خجلت ز روی کودکان نتوان کشید
هوش مصنوعی: در این بهار، دیگر نمی‌توان شرم و خجالت از روی کودکان را تحمل کرد، به همین دلیل به کوچهٔ دیوانگی می‌روم و این احساس را از خود دور می‌کنم.