تک‌بیت شمارهٔ ۹۶۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تصویرسازی از خود به عنوان «بید مجنون» پرداخته و بیان می‌کند که برگ‌هایش نماد خاموشی او هستند. او از دیگران می‌خواهد که به جای پرسیدن درباره‌ی حال و وضعیتش، از زیبایی و لطافت آن برگ‌ها (که نماد وجود اوست) بهره‌برداری کنند و گل بچینند. به عبارتی، او از دیگران می‌خواهد به جای کنجکاوی درباره درونش، به زیبایی‌های ظاهری‌اش توجه کنند.
بید مجنونیم، برگ ما زبان خامشی استگل بچین از برگ ما، احوال بار ما مپرس
هوش مصنوعی: ما مانند بید مجنون هستیم و برگ‌های ما نشان‌دهنده خاموشی و سکوت ماست. از این برگ‌ها گل بچین و دیگر احوال ما را نپرس.