تک‌بیت شمارهٔ ۹۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از صبح می‌خواهد که به حجاب و خنده‌های بیجا نپردازد زیرا شب، زمانی است که به وصال محبوب می‌رسد. او از محبوب خود می‌خواهد همانند روشنایی چشمش، در سایه و پنهانی باقی بماند.
ای صبح مزن خندهٔ بیجا، شب وصل استگر روشنی چشم منی، پرده‌نشین باش
هوش مصنوعی: ای صبح، لطفاً به‌طور بی‌مورد لبخند نزن، چون اکنون شب وصال است. اگر روشنایی چشمان من هستی، بهتر است در پس پرده باقی بمانی.