تک‌بیت شمارهٔ ۹۹۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر احساس ناامیدی و بی‌تابی را به تصویر می‌کشد. او دلش مانند کودکی بدخلق است که نمی‌تواند آن را آرام کند و نمی‌تواند به هیچ کدام از دنیاها، یعنی دنیاهای مادی یا معنوی، تسکینی برای آن بیابد.
دل بی‌طاقتی چون طفل بدخو در بغل دارمکه نتوانم به کام هر دو عالم داد تسکینش
هوش مصنوعی: دل من مانند کودک ناآرام و بدخلق است که در آغوش دارم و نمی‌توانم او را راضی کنم تا آرام بگیرد؛ نه می‌توانم آرزویش را در دنیا برآورده کنم، نه می‌توانم او را آرام سازم.