تکبیت شمارهٔ ۱۰۶۷
هوش مصنوعی: شاعر از حالت خود در دوری از حریم قرب الهی سخن میگوید و خود را به سنگی تشبیه میکند که به دور افتاده است. او همچنین احساس میکند که مانند یک فلاخن، در اطراف خود، افراد مختلفی را مشاهده میکند.
از حریم قرب، چون سنگم به دور انداخته استچون فلاخن هر که را بر گرد سر گردیدهام
هوش مصنوعی: من از دایره نزدیکی و محبت فاصله گرفتهام و مانند سنگی هستم که در فلاخن پرتاب میشود، هر کسی که به دور من چرخیده، دور شده است.