تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خود به عنوان گردبادی در بیابان صحبت می‌کند و به نوعی به پریشانی و سردرگمی خود اشاره می‌کند. در ادامه، او بیان می‌کند که پس از طی کردن این مراحل سخت و آشفتهگی، به آرامش و سکون در صحرا دست یافته است. این حرکت از نابسامانی به آرامش نشان‌دهنده تحولی در زندگی شاعر است.
من که بودم گردباد این بیابان، عاقبتچون ره خوابیده بار خاطر صحرا شدم
هوش مصنوعی: من که در زندگی مانند یک گردباد پرهیجان و بی‌قرار بودم، در نهایت به آرامش رسیدم و مانند کسی که در صحرا استراحت می‌کند، آرام و بی‌خبر از دنیای اطراف شدم.