تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از حسادت و دلبستگی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به خاطر محبت عمیق و حسادت نسبت به معشوق، به تدریج سنگینی خواب بر چشمانش می‌افتد، مانند سرمه‌ای که به دلیل احساساتش به او فشار می‌آورد.
اول ز رشک محرمیم سرمه داغ بودچون خواب، رفته رفته به چشمش گران شدم
هوش مصنوعی: در ابتدا، به خاطر نزدیکی و حسی که نسبت به هم داشتیم، چشمانش مانند سرمه‌ای داغ و پرحرارت بود، اما کم کم با گذر زمان، برایش سنگین و مهم شدم.