تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر خود را به عنوان یک کودک یتیم توصیف می‌کند که به جای محبت و نوازش، با دشنام از دایه‌اش روبرو می‌شود. این بیانگر احساس تنهایی و بی‌پناهی او در دنیای برزخی است.
در عالم ایجاد من آن طفل یتیممکز شیر، به دشنام کند دایه خموشم
هوش مصنوعی: در این دنیا من مانند یک کودک یتیم هستم که به خاطر مشکلات و سختی‌هایی که می‌کشد، به کسی که باید حمایتش کند، ناسزا می‌گوید و در عین حال خودم را تنها و بی‌صدا احساس می‌کنم.