تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس امید و عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که حتی اگر مانند حضرت موسی (کلیم) در کوه طور ناامید باشد، همچنان به محبت و عشقش ادامه می‌دهد و خود را به عنوان کسی می‌داند که در عشق پرورش یافته و به زبان نرم و نازش آشناست.
نسازد لن ترانی چون کلیم از طور نومیدمنمک پروردهٔ عشقم، زبان ناز می‌دانم
هوش مصنوعی: من امیدوار نیستم که همچون حضرت موسی از کوه طور با خدا ملاقات کنم. عشق من مانند نمک پرورده‌ای است که به زبان نرم و ناز می‌تازد و به زیبایی سخن می‌گوید.