تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از وضعیتی سخن می‌گوید که با دست لرزان و ضعیف خود، مانند شبنم در چمن، به دنبال پاسخی یا چیزی ارزشمند (دامان آفتاب) است. این اشاره به تلاشی برای دستیابی به نور و گرما در زندگی دارد.
با دست رعشه دار، چو شبنم درین چمندامان آفتاب مکرر گرفته‌ایم
هوش مصنوعی: با دستانی لرزان، مانند شبنم که در این گلزار جمع شده، دوباره از آفتاب بهره‌برداری کرده‌ایم.