تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۲۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و راست‌قامت بودن خود اشاره دارد. او خود را مانند سرو بلند و استوار می‌داند که دامنش از حقایق و راستی پر بار است. همچنین آستینش را به شاخ گل تشبیه می‌کند که زیبایی و طراوت بهار را در خود دارد. به طور کلی، این شعر نماد شیوایی و طراوت در زندگی است.
ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده‌ایمآستین چون شاخ گل بر نوبهار افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: ما مانند سروها با راستگویی و صداقت به بار نشستهایم و آستینمان را مانند شاخۀ گل در بهار گسترش دادهایم.