تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به نوعی به بی‌دانشی و ناپختگی انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید که مانند دانه‌ای ناپخته، از همان ابتدا کار خود را نادرست شروع کرده‌ایم. این نشان‌دهنده‌ی بی‌توجهی ما به روند طبیعی و صحیح زندگی است.
بر دانهٔ ناپخته دویدیم چو آدمما کار خود از روز ازل خام گرفتیم
هوش مصنوعی: ما به سمت دانهٔ نیمه‌پخته حرکت کردیم، مثل آدم. از همان ابتدا، کار خود را به‌طور ناپخته آغاز کردیم.