تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۶۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در کنار چاه ایستاده و با عطش و آرزویی عمیق احساس می‌کند که اگر از تقدیر خود غافل نشود، ممکن است به آرزویش برسد. حس تشنگی و انتظار به خوبی در این ابیات منتقل شده است.
بر لب چاه زنخدان تشنه لب استاده‌امآه اگر از سستی طالع نلغزد پای من!
هوش مصنوعی: کنار چاه ایستاده‌ام و در انتظارم که از شدت تشنگی زنخدان، پایان این لحظه را ببینم. ای کاش، برای من در این موقعیت سخت، سرنوشتم یاری کند و پاهایم سست نشود.