تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۰۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر بیان می‌کند که فقط زمانی قلم را از سجده برمی‌دارد که روزگار جدایی از معشوق به پایان برسد و شرایط به گونه‌ای تغییر کند که بتواند از عشق و وصال صحبت کند. این نشان‌دهنده‌ی عمق احساس و وابستگی او به محبوب است.
من آن زمان چو قلم سر ز سجده بردارمکه طی چو نامه شود روزگار فرقت تو
هوش مصنوعی: من زمانی که سر از سجده بردارم و زندگی‌ام به شکل نامه‌ای درآید که از دوری تو پر از غم و جدایی باشد، می‌توانم این کار را بکنم.