تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تصویرگری زیبایی از عشق و جوانی می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که همچون غنچه‌ای تازه با اشک شبنم، ظاهری زیبا و شاداب داشته باشد و از او می‌خواهد که به سحرگاه عشق و امید، توجه کند و از آن دور نشود.
چو غنچه دست و رخی تازه کن به شبنم اشکنشسته روی به دیوان صبحگاه مرو
هوش مصنوعی: مانند غنچه‌ای، دستانت و چهره‌ات را تازه و زیبا کن، تا با اشک‌هایی چون شبنم بر رویت، صبح را به دیوانگی نرسانی و در آن نغلتایی.