تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به یاد آن روزهایی می‌اندیشد که همچون شبنم در باغ وجود داشته و از زیبایی‌های آن لذت می‌برده است. او از باد سحرگاهی می‌پرسد که در آن زمان کجا بوده و این زیبایی‌ها را نظاره نکرده است. این ابیات احساس نوستالژیک و تنهایی را منتقل می‌کند.
من آن روزی که چون شبنم عزیز این چمن بودمتو ای باد سحرگاهی کجا در بوستان بودی؟
هوش مصنوعی: من در روزهایی که به زیبایی شبنم در این چمن بودم، ای باد صبحگاهی، تو کجا در باغ و گلستان بودی؟