تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر از نداشتن توجه و دلسوزی افرادی که می‌توانند به کمک بیایند، گلایه دارد. او احساس می‌کند که درد و رنج او و دیگران نادیده گرفته شده و کسی به فکر حل مشکلات آنها نیست. دل او و دیگر دردمندان بیمار و پر از غم است.
به فکر چارهٔ ما هیچ صاحبدل نمی‌افتددل ما دردمندان چشم بیمارست پنداری
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به فکر حل مشکل ما نیست و دل ما که پر از درد است، به نظر می‌رسد فقط درگیر مشکلات خود است.