تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، بیدل به غنچه‌ای اشاره می‌کند که به دلیل سخن گفتن باد سحر، دل شاد ندارد. او از غنچه می‌پرسد که در دستش چه چیزی دارد، جز اینکه سینه‌اش پر از چاک و زخم است. این بیان نشان‌دهنده‌ی حالتی از اندوه و ناتوانی است.
از صحبت باد سحر ای غنچهٔ بی دلدر دست به جز سینهٔ صد چاک چه داری؟
هوش مصنوعی: ای غنچهٔ بیدل، از حرف‌های صبحگاهی تنها قلبی پر از زخم و حسرت برای تو باقی مانده است. جز دل شکسته‌ات چه چیزی در دست داری؟