تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این دو بیت به مقایسه خود با شمعی می‌پردازد که در برابر نور صبح می‌لرزد. او احساس ناپایداری و ضعف را تجربه می‌کند و از سفیدی موی خود به عنوان نشانه‌ای از زندگی و تجربه یاد می‌کند. در حقیقت، این شعر به نوعی از fragility و تاثیری که زمان بر روی فرد دارد، اشاره دارد.
همچو شمع صبح می‌لرزد به جان خویشتناز سفیدیهای موی من چراغ زندگی
هوش مصنوعی: مانند شمعی در صبح که به خود می‌لرزد، من از سپیدی موهایم به زندگی خود می‌نگرم.