تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۸
هوش مصنوعی: شعر به عدم وجود دائمی انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که تو هم مانند سایر انسان‌ها در این چرخه زندگی گرفتار هستی. در نهایت، کسی که نور امید و زندگی را روشن می‌کند، ممکن است خود به زودی خاموش شود.
نیستی گردون، ولی بر عادت گردون تو هممی‌کشی آخر چراغی را که روشن می‌کنی
هوش مصنوعی: گرچه تو وجود نداری، اما به عادت دنیا باز هم چراغی را که روشن می‌کنی، خاموش خواهی کرد.