غزل شمارهٔ ۳۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوقه خود می‌پرسد که چرا زیبایی و جذابیتش را پنهان می‌کند و از نور و روشنایی دوری می‌گزینید. او به او توصیه می‌کند که همانند دُر، ارزش خود را نمایان کند و از دردها و مشکلات حیات نترسد. شاعر همچنین از او می‌خواهد که روح خود را مانند آتش صیقل دهد و از تاریکی و سکوت بپرهیزد. او به او یادآوری می‌کند که باید به خود بیندیشد و به دنبال نور و روشنایی باشد، و نباید به خواب غفلت دچار شود؛ چرا که زمان به سرعت می‌گذرد و او نباید در سختی‌ها و دوری‌ها غرق شود. در نهایت، شاعر از عدم توجه او به دردهای جدایی و تلخی‌ها سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به زندگی و ارتباطات عمیق‌تری فکر کند.