غزل شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوقه می‌پردازد و احساسات عمیق عاشق را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری مانند نور، خال دلکش و بلبل، عشق و شوق را به تصویر می‌کشد. او به عقل ناقص خود و عدم درک درست از عشق اشاره می‌کند و از دلتنگی و درد عاشقانه سخن می‌گوید. در نهایت، شعر به این نکته اشاره دارد که هر زخم عشق باید مرهمی پیدا کند و هر معطلی در این دنیا بهایی دارد.
چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را
هوش مصنوعی: زمانی که از شراب چهرهی زیبا و درخشان تو روشنی گرفته شد، احساسات عمیق و پرشور من، مانند نور چراغی، کوه طور را روشن ساخت.
از سرِ پر شور ما ای عقل ناقص در‌گذرپاسبانی نیست حاجت خانهٔ زنبور را
هوش مصنوعی: ای عقل ناقص، از شور و هیجان ما بگذر! نیازی به نگهبانی نیست، چون خانهٔ زنبور خود به خود محفوظ است.
بر گلِ رخسار او آن خالِ دلکش را ببینبر کفِ دستِ سلیمان گر ندیدی مور را
هوش مصنوعی: بر روی گلِ صورت او آن خال زیبا را ببین، مثل اینکه در دست سلیمان مور را ندیدی.
بلبلِ بی‌شرم گرمِ ناله بیجا گشته استعاشقِ خاموش باید غنچهٔ مستور را
هوش مصنوعی: بلبل بیپروا همچنان به ناگاه در حال ناله و شکایت است. اما باید بدانیم که عاشق خاموش، باید به غنچه پنهان و بیصدا، توجه کند.
ای خطِ بی‌رحم، دست از دانهٔ خالش بداراز نظر پنهان مکن، دلخوش کن صد مور را
هوش مصنوعی: ای خطِ بی‌رحم، لطفاً دیگر بر روی دانهٔ خال او نرو و از دید پنهانش نکن؛ دل صد پناهنده را شاد کن.
پیش ازین خالش چنین بی‌رحم و سنگین‌دل نبودخط مشکین کرد خاک‌آلود این زنبور را
هوش مصنوعی: قبل از این، این شخص اینقدر بی‌رحم و سنگدل نبود. این زنبور، که در خاک غوطهور شده، حالا با خطی سیاه روی خود نشانهگذاری شده است.
درد را با دردمندان التفاتِ دیگرستبا سرِ بندست پیوندِ دگر ساطور را
هوش مصنوعی: درد و رنج را کسانی که خود در حال تجربهی آن هستند، بهتر درک میکنند و لطف و توجه دیگران به درد و رنج انسانهای دیگر، متفاوت از درد خودشان است. ارتباط و پیوند بین دردها و رنجها مانند زنجیری است که انسانها را به هم متصل می‌کند.
هر متاعی را خریداری است صائب در جهانبهرِ زخمِ عاشقان دارد قیامت شور را
هوش مصنوعی: هر چیزی در این دنیا خریدار و طرفداری دارد و برای هر درد و زخم عاشقان، در روز قیامت شوری و حسی خاص وجود دارد.