غزل شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و افکار شاعر درباره زندگی، محبت و انسانیت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که در دوران او، نیاز خلق به میخانه (محل تجمع و گفتگو) برآورده می‌شود و او به اندازه کافی سخاوت و مهربانی دارد. او بیان می‌کند که در دنیای پرچالش، در تلاش است تا با گفت و گو و محبت، به دیگران کمک کند و انسان‌ها را به آرامش و سعادت برساند. شاعر همچنین از عشق و زیبایی صحبت می‌کند و خود را به عنوان منبع روشنی برای بصیرت و حقیقت معرفی می‌کند، در حالی که بر اهمیت اصول اخلاقی و محبت تأکید دارد. در نهایت، او کار خود را همچون صیقل دادن به قلب‌ها می‌داند و می‌خواهد از زنگ قساوت‌ها پاک کند.
نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
هوش مصنوعی: در زمانه من، نیازی به میخانه برای مردم نیست؛ همین پیمانه من تا روز قیامت برای آنها کافی است.
کلکِ گوهربارِ من دادِ سخاوت می‌دهدباش‌گو در آستین دستِ سخاوت خلق را
هوش مصنوعی: حکایت از این دارد که من از سر generosity و بخشش، به دیگران کمک میکنم و به آنها یاری میرسانم. وجود من پر از نعمت و جوانمردی است و این احساس سخاوت را به دیگران منتقل میکنم.
می‌کند ایجاد، گفتارِ بلند اقبال منگر نباشد رحم و انصاف و مروت خلق را
هوش مصنوعی: سرنوشت من به من قدرت میدهد تا سخن بگویید، اما اگر در میان مردم رحمت، انصاف و انسانیت نباشد، این سخن چه ارزشی دارد؟
گر حریفِ چرخِ کم فرصت نگردم، می‌کنممهربان از راهِ گفت و گو به فرصت خلق را
هوش مصنوعی: اگر نتوانم با چرخ زمان که فرصت کمی دارد، همراهی کنم، از طریق گفتگو با مهربانی، برای دیگران فرصتی فراهم میکنم.
چون زمین هر چند زیرِ دست و پا افتاده‌امآسمانم از بلندی‌های فطرت خلق را
هوش مصنوعی: هر چند که در شرایط سخت و نامساعدی قرار دارم و به نظر میرسد زیر فشار زندگی افتادهام، اما روح و فطرت من بهقدری بلند است که من را به اوج میبرد.
سوختم چون شمع تا روشن شد از من عالمیسرمهٔ من کرد از اهلِ بصیرت خلق را
هوش مصنوعی: من مانند شمع سوختم و این سوختن باعث شد که جهانی روشن شود. وجود من به گونهای بود که مثل سرمه برای افرادی با بصیرت و بینش، روشنی و بینایی فراهم کرد.
هزل و هجو و پوچ نتوان یافت در دیوانِ منمی‌رساند فالِ نیکِ من به دولت خلق را
هوش مصنوعی: در مجموعه آثار من چیزی بیهوده و بیارزش وجود ندارد و این موضوع نشاندهنده خوشاقبالیام و بهبود وضعیت مردم است.
چون هما با هر که پیوستم سعادتمند شدسایهٔ من کرد از اهلِ سعادت خلق را
هوش مصنوعی: وقتی که من به کسی ملحق شدم، او خوشبخت و سعادتمند شد و سایهٔ من بر سر مردم خوب و نیکو به وجود آمد.
عشق را آتش فروزم، حسن را روشنگرممی‌نمایم گرم در مهر و محبت خلق را
هوش مصنوعی: من عشق را در آتش میسوزانم و زیبایی را به روشنی میآورم، در فضای محبت و دوستی، به دیگران نیکی مینمایم.
مستی آرد باده‌های تلخ و کلکِ من کندهوشیار از بادهٔ تلخِ نصیحت خلق را
هوش مصنوعی: شرابهای تلخ انسان را مست میکنند، اما حقه و فریب من باعث می‌شود که دیگران در برابر این نصیحتهای تلخ هوشیار شوند.
حرفِ حق از دشمنانِ خود نمی‌دارم دریغمی‌کنم واقف ز اسرارِ حقیقت خلق را
هوش مصنوعی: من از دشمنان خود در بیان حقیقت احساس دریغ نمیکنم، اما از آنجا که به اسرار واقعیات آگاه هستم، آن را برای مردم فاش نمیکنم.
همچو صیقل صائب از دیوانِ من هر مصرعیپاک سازد سینه از زنگِ قساوت خلق را
هوش مصنوعی: چنانکه صیقلها باعث میشوند که هر بخش از نوشتههای من از زنگار و خشونت دل انسان‌ها پاک شود.