غزل شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق شاعر است که از آزارهایی که در زندگی متحمل شده سخن می‌گوید. شاعر به مشکلات و دردها اشاره می‌کند که موجب ناراحتی‌اش شده و در عین حال از تجربه‌های شیرین و خوشایند نیز یاد می‌کند. او به کمبود توجه و پذیرش از سوی دیگران اشاره می‌کند و به نوعی حسِ یتیم بودن را تجربه می‌کند. شاعر در جستجوی آزادی از قید و بندهای خودداری و هشیاری است و به این نتیجه می‌رسد که زمان‌هایی که در هشیاری سپری کرده، به نوعی ضایع شده است. در نهایت، او همچنان در خواب غفلت به سر می‌برد و امید به بیداری و آگاهی ندارد.
باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
هوش مصنوعی: دل‌آزاری که از ترک صحبت می‌کند، سبب شد که من دچار درد و رنج شوم. تجربیاتی که در زندگی داشتم، به نوعی بر من اثر گذاشت و زندگیام را سخت کردند، اما همچنین باعث شدند که بتوانم راهی را برای مواجهه با چالشها و مشکلات پیدا کنم.
روزِ روشن می‌کند کارِ نمک در دیده‌امشب ز شکّر خواب باشد خطِّ بیزاری مرا
هوش مصنوعی: در روز روشن، نمک در چشمانم کار خودش را می‌کند و شب که میشود، خوابِ شیرینی من را به فراموشی می‌برد و حس ناخوشایند من را نادیده میگیرد.
گر به خونم هر سرِ خاری کمر بندد چو تیغروی خندان می‌کند چون گل سپر‌داری مرا
هوش مصنوعی: اگر هر خار و زخمی به جانم بیفتد و به خونم آغشته شود، در عین حال چهره من همچنان خندان خواهد بود، چون گل که با داشتن سپر، زخمها را به جان میخرد.
نیستم مقبول تا مردودِ خاطرها شومچون یتیمان نیست بیم از خطِّ بیزاری مرا
هوش مصنوعی: من محبوب نیستم تا اینکه مورد نارسایی دلها قرار بگیرم، همانطور که یتیمان نگرانی از طرد شدن ندارند.
آنچه من در بیخودیّ و می پرستی یافتمحیف از اوقاتی که شد ضایع به هشیاری مرا
هوش مصنوعی: من در لحظات بیخبری و نوشیدن شراب چیزهایی پیدا کردم که ای کاش آن وقتهای هشیاری من تلف نمیشد.
داشت خودداری مرا یک چند در قیدِ فرنگبی‌خودی آزاد کرد از قیدِ خودداری مرا
هوش مصنوعی: مدتی در محیط فرنگی توانستم خودم را کنترل کنم، اما در نهایت زندگی بدون قید و شرط باعث شد که از این کنترل رها شوم.
صائب از پند و نصیحت غفلتِ من بیش شدنیست زین خوابِ گران امّیدِ بیداری مرا
هوش مصنوعی: غفلت من از نصیحت و پند دیگر به حدی زیاد شده که امید بیداریام از این خواب سنگین رو به کاهش است.