غزل شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به تأمل در زندگی و وضعیت روحی خود می‌پردازد. او از غفلت انسان‌ها و تأثیر طولانی‌مدت ناامیدی و پشیمانی صحبت می‌کند. این شعر به آرزوی عشق و ناامیدی از رسیدن به آن، و همچنین به کشمکش‌های درونی انسان و فرمان‌برداری از اپنے خواسته‌ها اشاره دارد. شاعر به سفر در مسیری ناامیدکننده با دلی خسته می‌پردازد و در نهایت به خضوع در برابر واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند.
می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را
هوش مصنوعی: دل آرام و راحت را به راحتی زیر پا میگذارند، و پای خسته و خوابآلود به تدریج با کفن پوشیده میشود.
جز پشیمانی ندارد حاصلی طول املچند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟
هوش مصنوعی: زندگیتان را با امیدهای طولانی و بیفایده نگذرانید؛ در انتها، تنها پشیمانی نصیبتان خواهد شد. چه فایدهای دارد که بارها و بارها این مسیر را طی کنید؟
آن که دارد آرزوی راه بی پایان عشقکاش می دید این دل و دست و قدم فرسوده را
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال عشق و راهی بی پایان است، ای کاش این دل، دست و پاهای خسته و ناتوانش را میدید.
می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتیگوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را
هوش مصنوعی: در زمانی کوتاه، آسمان به شدت تنبیه میشود و این تنبیه به نوعی به کسانی که قدرت شنیدن سخن حق را ندارند، میرسد.
از دل شب می کند در یوزه روز سیاهدید تا ماه تمام آن روی مشک اندوده را
هوش مصنوعی: در دل شب، روزی سیاه به انتظار نشسته است تا چهرهی زیبا و درخشان ماه کامل نمایان شود.
دل چو غافل شد ز حق، فرمان پذیر تن شودمی برد هر جا که خواهد اسب، خواب آلوده را
هوش مصنوعی: وقتی دل از توجه به حقیقت غافل میشود، بدن به راحتی تسلیم میشود و مانند اسبی است که خوابآلود است و هر کجا که بخواهد، میبرد.
کی برابر می کنم صائب به ماه و آفتاب؟چهره بر آستان خاکساری سوده را
هوش مصنوعی: چه زمانی میتوانم زیبایی خود را با ماه و خورشید مقایسه کنم؟ در حالی که چهرهام بر درگاه تواضع و خضوع است.