غزل شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت چهره معشوق می‌پردازد و می‌گوید که چهره او مانند خورشید است که نور را بازتاب می‌کند. او می‌افزاید که زیبایی این چهره می‌تواند حتی آینه را تحت تأثیر قرار دهد و تجلیات خاصی را به وجود آورد. شاعر از ویژگی‌های مختلف زیبایی معشوق، از جمله لب‌های قرمز و توپه‌ی او که به شمیم مینا شباهت دارد، صحبت می‌کند و به احساسات عمیق خود نسبت به زیبایی او اشاره می‌کند. همچنین از اثرات روشنایی چهره معشوق بر دیگران و تأثیرش بر طبیعت و احساسات انسان‌ها می‌گوید. شاعر در نهایت بی‌تابی و عشق خود را نسبت به این زیبایی خیره‌کننده ابراز می‌کند.
چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: چهرهات مانند خورشید است که نورش را به آیینه میبخشد و باعث زیبا شدن آن میشود. حضور تو به مانند مسیحایی است که جان و زندگی را به آیینه میدهد و آن را پر از درخشش می‌کند.
گرچه از آیینه گویا می شود هر طوطییطوطی خط تو گویا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: اگرچه هر طوطی می‌تواند از روی آیینه سخن بگوید، اما فقط طوطیای که به خط تو مسلط باشد، می‌تواند آیینه را در کلامش بازتاب دهد.
ساده لوح آن کس که بهر دیدن رخسار توتخته مشقر تماشا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: آنکه برای دیدن چهره زیبای تو به آینه نگاه می‌کند، واقعاً سادهلوح است، چون باید مستقیماً به خود تو نگاه کند.
تا چه کیفیت دهد، کز آبداری لعل توپر می لعلی چو مینا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: تا چه اندازه زیبایی لعل تو می‌تواند تابش و درخشانی دهد؛ مانند جامی که با می مملو از شراب است، آیینه را هم به تماشا مینشینند.
حسن روزافزون او در هر تماشا کردنینشأه حیرت دو بالا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: زیبایی فزاینده او در هر بار که به او نگاه میشود، باعث میشود که آینه نیز از حیرت به دو نیمه تقسیم شود.
شوق دامنگیری تمثال آن یوسف لقادست گستاخ زلیخا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: حس شوق و علاقهای که به تصویر آن یوسف زیبا دارم، باعث میشود که دست جسور زلیخا، به سمت آیینه دراز شود.
دیدن پیشانی واکرده ات هر صبحگاهچین جوهر از جبین وا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: هر صبح که پیشانی باز شده تو را میبینم، چین و چروکهای صورتت در آینه نمایان میشود.
چون برآرد شوکت حسن تو دست از آستینشق چو ماه عالم آرا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی و شکوه تو از آستین بیرون میآید، مانند ماهی که عالم را زینت میبخشد، آینه را هم زیبا و درخشان میسازد.
می کند زنجیر جوهر پاره چون دیوانگانگر چنین حسن تو شیدا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: زنجیر جوهر پاره می‌کند چون دیوانگان. اگر چنین زیبایی تو را دیوانه کند، آیینه را هم تحت تاثیر قرار میدهد.
مردمان را آب اگر گردد به چشم از آفتابپرتو روی تو دریا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: اگر مردم از شدت تابش آفتاب اشک در چشمانشان بیفتد، باز هم تابش چهره تو مانند دریا، آیینه را روشن و درخشان می‌کند.
چون زمین تشنه ای کز ابر گردد تازه رواز عرق روی تو احیا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که مانند زمینی که به شدت نیاز به آب دارد و با بارش باران تازه و سرسبز میشود، زیبایی و طراوت چهره تو باعث شادابی و زنده شدن انعکاس در آینه میگردد.
نفس بدکردار خواهد خانه دل را سیاهزنگ بر زنگی گوارا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: نفس بدکردار باعث میشود که دل انسان پر از سیاهی و غم شود و نیکیها را تحتالشعاع قرار دهد. این دل آنگاه به مانند آینهای میشود که به خاطر زنگار، نتواند زیباییها را نشان دهد.
کلک صائب چون عصای موسوی در رود نیلرخنه ها در سینه پیدا می کند آیینه را
هوش مصنوعی: قلم صائب مانند عصای حضرت موسی، در آب رود نیل راهی را میگشاید و در دلها تأثیر میگذارد. این تأثیر مانند انعکاس در آینه است که درون را نمایان میسازد.