غزل شمارهٔ ۲۴۶
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به توصیف وضعیت ناگواری می‌پردازد که بر زندگی انسان‌ها حاکم است. شاعر به آسمان خطاب می‌کند و از آن می‌خواهد که به آزار و عذاب‌های انسانی توجه کند. او می‌گوید که با وجود ناتوانی، در مواقع ضروری می‌توانند به طور قوی واکنش نشان دهند. همچنین به خواب‌آلودگی و بی‌توجهی دیگران اشاره دارد و از خطرات بیداری و آگاهی می‌گوید. در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که گاهی بی‌توجهی به درد و رنج دیگران، موجب خوشحالی دشمنان می‌شود. این شعر به تضاد میان آرامش ظاهری و درد و رنج واقعی اشاره دارد.
در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما
هوش مصنوعی: ای آسمان، لطفاً از مسیر سختیها و دردهای ما عبور کن و شیشهای که در دستانت داری را بر روی سنگهای بیرحم زندگیمان نزن.
ناتوانانیم، اما کار چون بر سر فتددود برمی آورد از مغز آتش خار ما
هوش مصنوعی: ما ممکن است ناتوان به نظر بیاییم، اما زمانی که کار به مراحل حساس برسد، از مغز ما نیز همانند دودی که از آتش برمیخیزد، نیرویی نیرومند و خلاقانه بیرون میآید.
لشکر خواب گران را قطره آبی بس استبرحذر باش از شبیخون دل بیدار ما
هوش مصنوعی: عوامل خوابآلود که تحت تأثیر آرامش هستند، با یک قطره آب نیز می‌توانند بیدار شوند. پس از حمله ناگهانی و غافلگیرکنندهی دل بیدار ما، هوشیار باش.
نیست از مردی، رساندن خانه ما را به آبعالمی آسوده اند از سایه دیوار ما
هوش مصنوعی: هیچ مردی در ما نیست که بتواند خانه ما را به آب برساند، اما جهانیان از سایهٔ دیوار ما در آسایش هستند.
صائب از بالین ما دشمن چسان خوشدل رود؟سنگ را در گریه آرد ناله بیمار ما
هوش مصنوعی: صائب به ما می‌گوید: چگونه ممکن است که دشمن احساس خوشحالی کند، در حالی که سنگ هم در حال گریه ناله ما را میشنود و به حال ما آسیب میخورد؟