غزل شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تمایلات و آرزوهای انسانی می‌پردازد که در شرایط دشوار و ناامیدکننده، به چیزهایی امیدوارند و به دنبال وفاداری، هشیاری و نیازی به زیبایی و عشق هستند. شاعر از احساسات متضاد و ناهمگونی در زندگی سخن می‌گوید و به تناقضات خودخواهی و آرزوهای دست نیافتنی اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به نقد دنیا و بی‌معنایی تلاش‌ها و آرزوهای بشر می‌پردازد و در نهایت از احساس ناامیدی، ساده‌لوحی و فریب خوردن انسان‌ها در جستجوی شادی و زیبایی صحبت می‌کند.
از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: ما در زندگی که وفادار نیست، به امید یاری و کمک هستیم و در زمان سختیها و مشکلات، از دلخوشی به خودداری و پرهیز داریم.
در گلستانی که خاک از باد سبقت می برداز گل و شبنم وفاداری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: در باغی که خاک حتی از باد هم جلوتر میرود، ما به گلها و شبنم وفاداری امید داریم.
خویش را دیوار نتواند ز بیهوشی گرفتدر خراباتی که هشیاری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: اگر آدمی به حالت بیهوشی و غفلت باشد، نمیتواند از دیوار خود دفاع کند. در جایی که ما به هشیاری و بیداری نیاز داریم، باید از خطاها و وسوسهها دوری کنیم.
رشته طول امل را دام مطلب کرده ایماز ره خوابیده بیداری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: ما در دام آرزوهای بلند مدت خود گرفتار شدهایم و از خواب و خیال بیدار نمیشویم، اما همچنان به امید دستیابی به خواستههایمان هستیم.
صیقل از آیینه ما شد هلال منخسفهرزه از روشنگران یاری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: آیینه ما با صیقل دادن تبدیل به هلالی کوجک و کمرنگ شده است و ما همچنان از روشنگران انتظار کمک و حمایتی داریم.
بر سر هر موی خود صد کوه آهن بسته ایمبا چنین قیدی سبکباری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: ما چنان به خود سختی دادهایم که برای هر یک از موهایمان بار سنگینی مانند کوه آهن را تحمل میکنیم، اما با این حال هنوز هم آرزوی آزادی و راحتی داریم.
در جهان بی نیازی کارها را مزد نیستاز سفاهت مزد بیکاری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: در این دنیا، وقتی که انسان به دنبال بینیازی باشد، برای تلاش‌ها و کارهایش پاداشی نمیبیند. از نادانی و بیخبری، به امید پاداشی برای بیکاری و تنبلی نشستهایم.
نیست در آیینه پیشانی روشنگرانآنچه از گردون زنگاری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: در آیینه، ما چیزی از آنچه که از سرنوشت و تقدیر انتظار داریم، نمیبینیم. روشنگران و افراد آگاه نیز نمیتوانند آنچه را که در افکار ماست، در چهره و پیشانی ببینند.
گوهر ما برنمی دارد عمارت همچو گنجاز جهان گل چه معماری طمع داریم ما؟
هوش مصنوعی: ما مانند گنجی با ارزش هستیم که نمیتوانیم مثل ساختمانی بزرگ از دنیا بهره ببریم. پس چه انتظاری از معماری و ساختن داریم؟
ساده لوحی بین که از سوهان ناهموار چرخصاف ناگردیده، همواری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: ساده‌لوحی را ببین که گمان می‌کند با سوهان ناهموار، چرخ نمیتواند صاف شود، اما ما هنوز انتظار داریم که راهی هموار پیدا کنیم.
کعبه را از باددستی در فلاخن می نهداز خم زلفی که دلداری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: کعبه از شدت عشق و خواهش در دل ما، به مانند گوهری ارزشمند در دستان ما قرار میگیرد. زلف معشوق و زیبایی او به قدری دلرباست که ما به آرزو و امید داریم به او برسیم.
صحبت خاکستر و آیینه را تا دیده ایمروسفیدی از سیه کاری طمع داریم ما
هوش مصنوعی: ما در صحبتهای خود به مسائلی مانند خاکستر و آینه میپردازیم و از آنجا که تا به امروز کسانی را دیدهایم که با سیاهکاریها و طمعها، نام و نشانی یافتهاند، ما هم به دنبال دستیابی به موفقیت و روسفیدی هستیم.
یوسف ما در لباس گرگ می آید به چشمصائب از اخوان چرا یاری طمع داریم ما؟
هوش مصنوعی: یوسف ما در لباسی که به نظر مضر میرسد ظاهر میشود و از دید صائب، به خاطر اینکه ما از برادران او هستیم، چرا باید به کمک او امید داشته باشیم؟