غزل شمارهٔ ۳۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، فرصت‌های زندگی، عدالت و سرنوشت اشاره دارد. شاعر از افرادی انتقاد می‌کند که مانع برآورده شدن نیازها هستند و در عوض بر روی قدرت و مقام خود تکیه می‌کنند. او بر اهمیت شکرگزاری از نعمت‌ها و تعمیر دلها تأکید می‌کند و به زودگذر بودن زندگی اشاره دارد. همچنین، شاعر اعتقاد دارد که عدالت می‌تواند دستاوردهای بزرگی را در زمان کوتاه فراهم کند و اینکه گناه انسان‌ها نمی‌تواند آنها را در قیامت از حسابرسی خداوند نجات دهد. در پایان، شاعر به احساس گمنامی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر نه به خاطر وحدت، برای شهرت تلاش می‌کند.
بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
هوش مصنوعی: افرادی که بر سر راه دیگران قرار میگیرند و اجازه نمیدهند خواستهها برآورده شوند، به گونهای از قدرت خود سوءاستفاده می‌کنند و باعث میشوند که نعمت‌ها و فرصتها از دست برود.
نمی داند کسی در عشق قدر درد و محنت راکه استمرار نعمت می کند بی قدر نعمت را
هوش مصنوعی: هیچ کس در عشق نمیداند که درد و رنج چقدر ارزش دارد، زیرا مداومت بر نعمت، خود به تنهایی باعث میشود که نعمت‌ها بیارزش شوند.
به شکر این که داری فرصتی، تعمیر دلها کنکه کوتاه است عمر کامرانی برق فرصت را
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه فرصتی در دست داری، دلها را اصلاح و بهبود بده، چرا که عمر لذت و بهرهمندی بسیار کوتاه است و باید از این فرصت بهره برد.
کسی را می رسد با چرخ مینایی طرف گشتنکه چون رطل گران بر سر کشد سنگ ملامت را
هوش مصنوعی: کسی وجود دارد که می‌تواند با زیبایی و شکوه، با دیگران روبرو شود، مانند کسی که با وجود سنگینی و دشواریهای زندگی، بار سنگین انتقاد و عیبجویی را بر دوش میکشد و از آن نمیترسد.
عدالت کن که در عدل آنچه یک ساعت به دست آیدمیسر نیست در هفتاد سال اهل عبادت را
هوش مصنوعی: عدالت را برقرار کن، زیرا آنچه در یک ساعت از راه عدالت به دست میآید، در طول هفتاد سال عبادت نمیتوان به دست آورد.
خموشی را چراغ عاریت در آستین داردبه نور جبهه روشن دار محراب عبادت را
هوش مصنوعی: خاموشی، چراغی به امانت در آستین خود دارد، تا با نور آن، محراب عبادت را روشن کند.
به آن خواری که سگ را دور می سازند از مسجدمکرر رانده ام از آستان خویش دولت را
هوش مصنوعی: به اندازهای که سگ را به خاطر ناپاکیاش از مسجد دور می‌کنند، من هم بارها دولت را از درگاه خود راندهام.
اگر کوه گناه ما به محشر سایه اندازدنبیند هیچ مجرم روی خورشید قیامت را
هوش مصنوعی: اگر کوه گناهان ما در روز قیامت سایهافکن شود، هیچ مجرمی قادر نخواهد بود که روی خورشید آن روز را ببیند.
رگ خواب مرا در دست دارد چشم پر کاریکه از هر جنبش مژگان به رقص آرد قیامت را
هوش مصنوعی: چشم زیبای او به من تسلط دارد و با هر حرکت مژگانش باعث بیقراری و به هم ریختن حال من میشود.
مرا گمنامی از وحدت به کثرت می کشد صائبوگرنه گوشه عزلت، کمینگاهی است شهرت را
هوش مصنوعی: من به خاطر ناشناسیام از حالت یگانگی به تنوع میروم وگرنه دوری از مردم، محلی است برای دستیابی به شهرت.