غزل شمارهٔ ۵۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تشنگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او هوش و ذکاوت معشوق را ستایش می‌کند و می‌نویسد که چگونه این هوش، هوش خود او را تحت تاثیر قرار داده است. شاعر با بیان احساساتش، نشان می‌دهد که چقدر مشتاق دیدار معشوق است و حتی اگر معشوق عرق‌آلود و خسته باشد، باز هم به آغوش او می‌آید. او از شور و شوقی سخن می‌گوید که نمی‌تواند فراموش کند و به ناراحتی‌های ناشی از دوری از معشوق اشاره می‌کند. شاعر به شب زلف معشوق و خواب‌هایش اشاره کرده و بیان می‌کند که خود را مانند یک فاخته احساس می‌کند که از محبت معشوق دور است. در نهایت، احساسات عمیق و غم‌انگیز او درباره عشق و آرزوها را به تصویر می‌کشد.
هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرابا چنان هوش ربایی چه کند هوش مرا؟
هوش مصنوعی: فکری که به سر آن لب مینوشد، به من اجازه نمیدهد که به درستی فکر کنم. با اینهمه زیبایی و کشش، عقل و درکم را چه بر سر ببرد؟
گر بدانی چه قدر تشنه دیدار توامخواهی آمد عرق آلود به آغوش مرا
هوش مصنوعی: اگر بدانی که چقدر برای دیدن تو بیتابم، بدون شک با همهی احوال و دشواریها به آغوش من خواهی آمد.
شور عشق و نمک حسن گلو سوزم مننیست ممکن که توان کرد فراموش مرا
هوش مصنوعی: من نمیتوانم شور و شوق عشق و زیبایی تو را فراموش کنم، این کار برای من ممکن نیست.
نه چنان گرم شد از آتش گل سینه منکه دم سرد خزان افکند از جوش مرا
هوش مصنوعی: دل من از آتش عشق آنقدر داغ نشد که سرمای عشق و حسرت، تأثیری بر روی آن بگذارد.
دست بسته است کلید در گنجینه منمی‌گشاید گره از دل، لب خاموش مرا
هوش مصنوعی: دست من بسته است و نمیتوانم چیزی را به دست بیاورم، اما در دل من که لب خاموشی دارد، رازهایی نهفته است که میتواند به آنها دست یابم.
شبِ زلفِ سیه، افسانه خوابم شده بودساخت بیدار دل آن صبح بناگوش مرا
هوش مصنوعی: دوش خوابم به خاطر زلف سیاهی به افسانهای تعبیر شده بود و صبح، آن بیدار دل، گوش مرا با نوازشهایش حس کرد.
منم آن فاخته صائب که ز خود دارد دوردر ته پیرهن آن سرو قباپوش مرا
هوش مصنوعی: من آن فاختهای هستم که از خودم دور هستم، در دل لباس آن سرو بلندقامت.