غزل شمارهٔ ۵۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت و ضرورت گفتن حقیقت و بیان احساسات بدون ترس از تلخی آن اشاره دارد. شاعر به بلبلانی اشاره می‌کند که با مشاهده زیبایی گل، نمی‌توانند ارزش سخن را درک کنند. او همچنین به آثار فراموشی اشاره دارد که بر دل صاف انسان می‌گذارد و به زیبایی عشق و بی‌خیالی آن از عقل می‌پردازد. شاعر در نهایت، به بی‌خیالی دل از انتقادات و دشواری‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و زیبایی فراتر از این ملامت‌هاست.
تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را
هوش مصنوعی: سخن تند و تیز برای افراد لازم است، زیرا گاهی باید حقایق تلخ را به کسانی بیان کرد که به شیرینی کلام عادت کردهاند.
بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردندچه شناسند قماش سخن رنگین را
هوش مصنوعی: پرندههای نغمهسرا که به چهرهی گل نگاه میکنند، چگونه میتوانند پارچهی زیبا و رنگین کلام را بشناسند؟
برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشتتیشه صافدلم آینه شیرین را
هوش مصنوعی: او بر طاق فراموشی، با تیشهای که از دل آرامش به دست آورد، آینهای از شیرینی را جاودانه گذاشت.
کیست از عهده این وام سبکبار شود؟گر نبخشد به کسی دختر رز کابین را
هوش مصنوعی: کیست که بتواند از پس این بدهی سبک برآید؟ اگر کسی دختر رز را به عنوان مهریه ندهد.
دست در دامن می زن که رسانید به چرخنسبت سلسله تاک، سر پروین را
هوش مصنوعی: دستت را در دامن میزن که به دایره و مدار عالم، نسبت به سلسلهی تاک، سرِ پروین را برسانی.
عشق اندیشه ندارد ز نگهبانی عقلدزد خاموش کند شمع سر بالین را
هوش مصنوعی: عشق به خوبی فکر نمیکند و باعث میشود که عقل مثل دزدی بیصدا، شمعی را که در کنار سر قرار دارد خاموش کند.
دل صائب چه غم از نیش ملامت دارد؟نیست اندیشه ای از خار، کف گلچین را
هوش مصنوعی: دل صائب نگران و ناراحت از انتقاد و سرزنش دیگران نیست. او به جای اینکه به درد و رنجهای کوچک توجه کند، در شادی و زیباییهایی که دارد غرق شده و به آنها فکر می‌کند.