غزل شمارهٔ ۵۵۷
هوش مصنوعی: این شعر در توصیف درد و رنج ناشی از عشق و انتظار است. شاعر از گریه و اندوهش سخن می‌گوید و اینکه چگونه این احساسات نتوانسته‌اند به تسکین دلش کمک کنند. او به بی‌خود بودن خود در عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که زیبایی معشوقش او را از هر چیز دیگری بی‌نیاز می‌کند. همچنین، او از ناپایداری و تلخی زندگی و عشق می‌گوید و این که چگونه قلب و روحش درگیر این احساسات عمیق هستند. در نهایت، شاعر با حسرت و ناامیدی نسبت به جامعه‌ای که قدر وصال را نمی‌داند، ابراز نارضایتی می‌کند.
گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
هوش مصنوعی: گریه از دل نتوانست روحانی را به خود آورد و عرق شرم نتوانست خط پیشانی او را پاک کند.
لنگر درد به فریاد دل ما نرسیدتا که تسکین دهد این کشتی طوفانی را؟
هوش مصنوعی: درد و رنج ما فریاد میزند، اما هیچ کمکی برای آرامش این کشتی در حال طوفان به ما نمیرسد.
دل آگاه ز تحریک هوا آسوده استنیست از باد خطر تخت سلیمانی را
هوش مصنوعی: دل آگاه و آگاه از خواستهای نفسانی، آرام است و در معرض خطرات نیست؛ چون مانند تخت سلیمان که امنیت و استحکام دارد، در امان است.
جان محال است که در جسم بود فارغبالخواب، آشفته بود مردم زندانی را
هوش مصنوعی: روح هرگز نمیتواند در جسمی باشد که آرامش ندارد، چرا که در این حالت، انسانهای زندانی نیز در خوابهای آشفته به سر میبرند.
جامه ای نیست به اندام تو چون عریانیچند پنهان کنی این خلعت یزدانی را؟
هوش مصنوعی: هیچ لباسی وجود ندارد که به قامت تو بیاید، زیرا چندین برهنگی را نمیتوان با این پوشش الهی پنهان کرد.
زهر در مشرب من باده لب شیرین استتا چشیدم قدح تلخ پشیمانی را
هوش مصنوعی: درون مشروب من، زهر تلخی پنهان شده اما طعم شیرینش دلنشین است. زمانی که قدح پشیمانی را نوشیدم، تلخی آن را چشیدم.
محو رخسار تو از هر دو جهان مستغنی استمژه بیکار بود دیده قربانی را
هوش مصنوعی: چهره تو آنچنان زیباست که دیگر نیازی به چیزی از دو جهان ندارد. مژه های چشم قربانی به خاطر دیدن تو بیهوده و بی کارند.
آه ازین قوم سیه دل که گران می دانندبه زر قلب، وصال مه کنعانی را
هوش مصنوعی: آه از این مردم با دلهای تاریک که ارزش قلبی را که به عشق معشوق شباهت دارد، به پول و ثروت میسنجند.
نزند چون خط مشکین تو نقشی بر آبمو برآید ز کف دست اگر مانی را
هوش مصنوعی: اگر خط مشکین تو بر آب نقشی نداشته باشد، موی تو از کف دست بیرون میزند اگر تو بمانی.
برندارم سر خود از قدم خم صائبتا خط جام نسازم خط پیشانی را
هوش مصنوعی: من به خاطر قدمهای خودم به هیچوجه از جایی بلند نمیشوم و تا زمانی که نتوانم از دقت در نوشتن خط خودم، خطی زیبا و درخور بسازم، از موضع خود کنارهگیری نخواهم کرد.