غزل شمارهٔ ۶۲۳ - صائب

نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا

اگر چه صحبت من غم زداست همچو شراببه روی تلخ، حریفان کنند نوش مرا

ز آفتاب بود روشناییم چون لعلنمی توان به نفس ساختن خموش مرا

مرا ز کوی خرابات پای رفتن نیستمگر به خانه برد محتسب به دوش مرا

نکرده بود تماشا هنوز قامت راستکه شد خرام تو سیلاب عقل و هوش مرا

چنان ز سردی عالم فسرده دل شده امکه روی گرم نمی آورد به جوش مرا

چنان ز تنگی این بوستان در آزارمکه صبح عید بود روی گلفروش مرا

خوشم به صحبت بلبل که می برد صائببه سیر عالم دیگر ز هر خروش مرا