غزل شمارهٔ ۶۳۲ - صائب

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را

شکار هاله بود ماه و آن خط مشکینبه دام هاله کشید آفتاب تابان را

تن لطیف ترا عطر، خار پیرهن استبه بوی گل مگشا چاک آن گریبان را

مشو ز حال دل ای یار تازه خط غافلکه نیست جز دل ما شمعی این شبستان را

به حکمت از لب خود مهر خامشی برداربه دست دیو مده خاتم سلیمان را

ز جان درین تن خاکی مجوی جوش نشاطکه در تنور، نفس سوخته است طوفان را

به ما حرارت دوزخ چه می تواند کرد؟اگر ز ما نستانند چشم گریان را

ز حال راهروان غافلم، همین دانمکه هست توشه ز دل خضر این بیابان را

ز دود آه، لب تازه خط او صائبسیاه خانه نشین کرد آب حیوان را