غزل شمارهٔ ۷۱۴ - صائب

نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

در عالم خیال، بهارست چار فصلبلبل به چتر گل ندهد زیر بال را

هر چند حسن را خطر از چشم پاک نیستپنهان ز آب و آینه کن آن جمال را

رحمی به شیشه خانه دلهای خلق کناز می مکن دو آتشه آن رنگ آل را

از گلشنی که سرو تو دامن کشان رودبی طاقتی ز ریشه برآرد نهال را

برگ نشاط نیست درین تیره خاکدانریحان ز آه سرد بود این سفال را

ده در شود گشاده، شود بسته چون دریانگشت، ترجمان زبان است لال را

با تیرگی بساز که ابروی عنبرینیکشب سفید گشت ز منت هلال را

بر جرم من ببخش که آورده ام شفیعاشک ندامت و عرق انفعال را

در ملک خویش رخنه فکندن ز عقل نیستزنهار بسته دار زبان سؤال را

صائب کشید سر به گریبان نیستیتسخیر کرد مملکت بی زوال را