غزل شمارهٔ ۷۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی مانند گذر زمان، عشق، و زندگی می‌پردازد. شاعر از این می‌گوید که عمر خود را بیهوده هدر ندهیم و نباید به زندگی بی‌روح و سرد زاهدان فکر کنیم. همچنین به عشق و زیبایی می‌پردازد و اشاره می‌کند که عشق حتی در دل‌های افسرده نیز یک شعله نهفته دارد. شاعر تاکید دارد که باید عذر نوشیدن باده را بپذیریم، چرا که مانند موجی است که در دست ما نیست. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی و عشق در زندگی حاضر است و ما باید آن را درک کنیم، حتی اگر دندان به دردهای خود بفشاریم.
مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده رادفتر مساز این ورق باد برده را
هوش مصنوعی: عمر خود را بیهوده حساب نکن و این ورق که باد آن را برده، به هیچ چیز تبدیل کن.
با زاهد فسرده مکن گفتگوی عشقتلقین نکرده است کسی خون مرده را
هوش مصنوعی: با زاهد بیاحساس درباره عشق صحبت نکن؛ زیرا کسی به او یاد نداده که چگونه احساست عمیق را درک کند و او فقط به ظواهر مینگرد.
تخمی که سوخت، سبز نگردد ز نوبهارافسرده تر کند می گلگون فسرده را
هوش مصنوعی: تخمهایی که در معرض آتش خراب شدهاند، هرگز با شروع بهار جوانه نخواهند زد و تنها دلتنگی و پژمردگی گلهای رنگی را بیشتر میکنند.
بپذیر عذر باده کشان را، که همچو موجدر دست خویش نیست عنان، آب برده را
هوش مصنوعی: عذر کسانی که شراب مینوشند را بپذیر، زیرا مانند موجی هستند که کنترل و تسلطی بر خود ندارند و به راحتی جریانات زندگی آنها را به سمت خود میبرد.
اندیشه کن ز باطن پیران که چون چنارهست آتشی نهفته به دل سالخورده را
هوش مصنوعی: به عمق فکر پیران توجه کن، زیرا در دل هر سالخوردهای آتشی پنهان وجود دارد که مانند چناری است.
صائب نظر به سیب زنخدان یار نیستدندان به پاره های دل خود فشرده را
هوش مصنوعی: نگاه صائب به زیباییهای یار نیست، بلکه دندانهایم را بر روی زخمهای قلبم فشردهام.