غزل شمارهٔ ۷۵۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیگانگی و دلتنگی شاعر اشاره دارد. او از یادآوری عشق و ارتباطات گذشته صحبت می‌کند و حسرت می‌خورد که چگونه دیگران به یاد او نیستند. زیبایی‌های عالم، مانند گل‌های صبح، همگی یادآور خاطرات خوش او هستند. شاعر از زخم‌ها و دردهای ناشی از ناکامی‌ها و ناملایمات زندگی سخن می‌گوید و از افسردگی و کسادی ایام شکایت می‌کند. او به عشق و اهمیت آن در زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه باده (شراب) ندارد، اما همچنان از اشتیاق و یاد عشقش زنده است. در نهایت، او به رازهای درونی و ناگفته‌های خود اشاره می‌کند که برای دیگران قابل درک نیست.
بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!
هوش مصنوعی: زندگی به بیگانگی تبدیل شده و آرزوی ما دیگر یادآور نشده است. یادش بخیر، هر کسی که ما را از یاد ببرد!
چون صبح، جیب و دامن عالم پر از گل استاز باغ دلگشای جبین گشاد ما
هوش مصنوعی: صبح که میشود، جیب و دامن دنیا پر از گل میگردد، به خاطر لبخند دلنشین و گشادهی ما.
کیفیتش ز باده لعلی است بیشترخونی که می خورند حریفان به یاد ما
هوش مصنوعی: کیفیت شرابش بیشتر از بادهای است که رنگش شبیه به عقیق است؛ همچنین آن خونی که حریفان به یاد ما میگردند، از آنچه مینوشند، جذابتر است.
با نامرادی از همه کس زخم می خوریمای وای اگر سپهر رود بر مراد ما
هوش مصنوعی: ما از همه جا آسیب میبینیم و ناامیدیم، وای اگر آسمان به خواستههای ما پاسخ دهد.
افسرده تر ز آتش طوفان رسیده استبازار روزگار ز جنس کساد ما
هوش مصنوعی: بازار روزگار به شدت کساد و بی حال شده، مانند آتش که بعد از طوفان خاموش و افسرده میشود.
ما را کسی که سر به بیابان عشق دادآماده کرد از دل صدپاره زاد ما
هوش مصنوعی: ما را کسی که به وادی عشق راهنمایی کرد، آماده ساخت تا از دلهای شکستهمان زنده شویم و زندگی جدیدی آغاز کنیم.
رمزیم همچو خط بناگوش سر به سرهر طفل نورسیده ندارد سواد ما
هوش مصنوعی: ما همچون نشانهای بر گوش بچهها هستیم که هیچیک از آنها سواد و دانش ما را ندارند.
صائب اگر چه باده ما نیست غیر خوناز نه سپهر می گذرد نوش باد ما
هوش مصنوعی: صائب می‌گوید که اگرچه ما به خاطر باده مست نیستیم، اما گاهی از درد و رنجی که بر ما میگذرد، چنان حالتی پیدا میکنیم که یادآور نوشیدن است. در واقع، وجود آسیبهای زندگی ما را به نوعی به نوشیدن باده نزدیک می‌کند.