غزل شمارهٔ ۷۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به تأثیرات آسیب‌زا و خطرناک ناشی از آتش (شعله) و دود بر انسان‌ها اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که ما از زیبایی‌ها و لذت‌ها دور نیستیم و دل‌مان درگیر ظواهر نیست. در دشت زندگی پر از فرصت‌ها، نتوانسته‌ایم به هدف‌هایمان نزدیک شویم و دل‌مان همچنان در گمراهی است. در نهایت، شاعری که بی‌طاقتی و بی‌خبر است، تحت تأثیر زیبایی‌های دنیا به هلاکت می‌افتد.
دود از نهاد خلق برآرد گزند ماافتد به کار شعله گره از سپند ما
هوش مصنوعی: دود ناشی از آسیبهایی که به مردم میرسد، بالا میرود و تأثیرات منفی آن به ما نیز میرسد، در حالی که آتش اراده و تلاش ما در این مسیر درخشندگی خود را حفظ می‌کند.
دل بر نگارخانه صورت نبسته ایماز شیر ماهتاب شود آب، قند ما
هوش مصنوعی: ما به زیبایی‌های ظاهری و دلرباییها دل نبستهایم، بلکه از شیر و ماهتاب، مانند آب و قند شیرین میشویم.
هرگز چنان نشد که درین دشت پر شکاردست افکند به گردن صیدی کمند ما
هوش مصنوعی: هرگز چنین نیست که در این دشت پر از شکار، ما دستمان را به گردن صیدی بیندازیم و او را به دام اندازیم.
یک گام بر مراد دل خود نرفته ایمدر دست گمرهی است عنان سمند ما
هوش مصنوعی: ما هنوز یک قدم هم به آرزوهای دل خود نزدیک نشدهایم و در واقع، کنترل زندگیمان در دست گمراهی است.
بی طاقتان هلاک نسیم بهانه انداز ماهتاب سوخته گردد سپند ما
هوش مصنوعی: بیتابان به خاطر نسیم دلتنگیاش از ماه تابان، خواهند مرد و آتشسوزی ما خاموش خواهد شد.