غزل شمارهٔ ۷۷۱ - صائب

در سیر و دور می گذرد ماه و سال ماچون گردباد ریشه ندارد نهال ما

ذاتی است روشنایی ما همچو آفتابنقصی نمی رسد به کمال از زوال ما

در حفظ آبرو ز حبابیم تشنه تراز آب خضر خشک برآید سفال ما

خون می کند ز دیده روان نیش انتقامخاری اگر به سهو شود پایمال ما

گوهر فشاند گرد یتیمی ز روی خویشاز دل برون نرفت غبار ملال ما

پشت فتادگی بود ایمن ز خاکمالدشمن چگونه صرفه برد از جدال ما؟

صد پیرهن ، بوَد بِه از آماس لاغری،از آفتاب نور نگیرد هلال ما

عمری است تا ز خویش برون رفته ایم ماچون می شود غریب نباشد خیال ما؟

از بیم چشم چهره به خوناب شسته ایمچون گل ز بی غمی نبود رنگ آل ما

داریم چشم آن که برآرد ز تشنگیصحرای حشر را عرق انفعال ما

افغان که چون حنای شفق، صبح طلعتیرنگین نکرد دست ز خون حلال ما

سر جوش عمر را گذراندیم در گناهشد صرف شوره زار سراسر زلال ما

از قرب مردمان ز حق افتاده ایم دوردر انقطاع خلق بود اتصال ما

برگشتنی است گرچه ز کوه گران، صداتمکین او نداد جواب سؤال ما

از گوشمال، دست معلم کبود شدشوخی ز سر نهشت دل خردسال ما

پیش رخ گشاده دلدار، می شودپیچیده تر ز زلف زبان سؤال ما

صائب فغان که گشت درین بوستانسراطاوس وار بال و پر ما و بال ما