غزل شمارهٔ ۷۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عرفانی و عمیق اشاره دارد. شاعر از نیاز به تحول و ارتقاء روحی صحبت می‌کند و می‌خواهد به مرحله‌ای عالی‌تر از زندگی دست یابد. او به تمنا و آرزوهایی اشاره می‌کند که آن‌ها را به جنس دنیوی محدود می‌کند و تمام تلاشش را می‌کند تا از این دنیا به عالمی بالاتر پرواز کند.
با تصاویری مانند شفق و صبح امید، شاعر از تاریکی و غفلت رهایی می‌جوید و می‌خواهد که به وضوح و روشنی برسد. در نهایت، او به اهمیت جمع و اجتماع اشاره می‌کند و می‌خواهد که در خلوت و تنهایی به حقیقت و درک درست از خود و جهان برسد. این سفر از مرحله ظاهری به باطن و فهم عمیق‌تر زندگی را ترسیم می‌کند.
تا چند نقشبند تمنا شویم ماآیینه دار جلوه عنقا شویم ما
هوش مصنوعی: ما چه مدت باید در آرزوی زیبایی بمانیم؟ چه زمانی میتوانیم مانند آینهای، جلوه و زیبایی پرنده افسانهای را به نمایش بگذاریم؟
چون موجه سراب درین دشت پر فریببا جان بی نفس پی دنیا شویم ما
هوش مصنوعی: در این دشت پر از فریب، مانند سراب که جاذبهای فریبنده دارد، ما با جان بینفس خود به دنبال دنیا میرویم.
شور جنون کجاست که مانند گردبادجاروب خارزار تمنا شویم ما
هوش مصنوعی: شور و هیجان عشق کجاست که ما بتوانیم مانند یک گردباد، تمامی موانع و دشواریهای عشق را از سر راه برداریم؟
یارب نصیب کن پر و بالی که چون مسیحزین خاکدان به عالم بالا شویم ما
هوش مصنوعی: ای خدا، به ما بال و پر عطا کن تا مانند مسیح از این دنیای خاکی به آسمانها پرواز کنیم.
با دیده ای که گوهر عبرت شناس شدحیف است حیف خرج تماشا شویم ما
هوش مصنوعی: با چشمی که به عمق درسهای زندگی آگاه شده، افسوس که ما باید تنها به تماشای ظاهری بپردازیم.
غفلت امان نداد که خود را کنیم صافزان پیشتر که واصل دریا شویم ما
هوش مصنوعی: غفلت و بیتوجهی اجازه نداد که خود را پاک و آماده کنیم، پیش از آنکه به دریا برسیم.
نگشود لامکان ز دل تنگ ما گرهدر تنگنای چرخ چسان وا شویم ما؟
هوش مصنوعی: دل تنگ ما در این دنیا نمیتواند به راحتی گرههای خود را باز کند، حالا چطور میتوانیم از محدودیتها و تنگناهای زندگی رهایی یابیم؟
دلهای تیره سرمه گفتار ما بودچون طوطیان ز آینه گویا شویم ما
هوش مصنوعی: دلهای تاریک ما مانند سرمهای هستند که حرفهای ما را بیان می‌کند، همچون طوطیانی که از آینه سخن میگویند و ما هم تلاش میکنیم تا روشنی و وضوح را به سخنانمان ببخشیم.
صبح امید از دل ما زنگ می بردگر ملتجی به دامن شبها شویم ما
هوش مصنوعی: اگر ما در دعا و درخواست به شبهای تار پناه ببریم، صبح امید از دلمان دور نمیشود.
تا در میان جمعیم آشفته خاطریمجمع آن زمان شویم که تنها شویم ما
هوش مصنوعی: ما زمانی که در جمع دیگران هستیم، ذهنمان پریشان است. آرامش و تمرکز واقعیمان زمانی به دست میآید که تنها و دور از جمع باشیم.
در چشم این سیاه دلان صبح کاذبیمدر روشنی اگر ید بیضا شویم ما
هوش مصنوعی: در نگاه افرادی که دلشان تیره و تار است، ما به مانند سپیدهی دروغین هستیم، حتی اگر در روشنی و نور همچون معجزهای درخشان شویم.
هر عضوی از تو از دگری دلرباترستچون قانع از نظاره به یک جا شویم ما؟
هوش مصنوعی: هر کدام از اعضای وجود تو جذابتر از دیگری است. چگونه میتوانیم تنها به یک جا تسلیم شویم و از نگاه کردن به بقیه غافل بمانیم؟
در زهر اگر چه غوطه زدیم از گزیدنشصائب نشد گزیده ز دنیا شویم ما
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در خطر و درد غرق شدهایم، اما نتوانستیم از تلخیهای دنیای پر زرق و برق دور شویم و به راحتی از آن جدا شویم.