غزل شمارهٔ ۸۰۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت گل رز و همچنین به ناپایداری دنیا اشاره دارد. شاعر از تداخل محبت و زیبایی‌های انسانی با زهد و قناعت می‌گوید و به این موضوع پرداخته که چگونه زیبایی می‌تواند تحت تأثیر قضاوت‌ها و محدودیت‌های زاهدانه قرار گیرد. از طرفی، شاعر با تأکید بر ارزش‌های انسانی و عشق، به دنبال آزادی از قید و بندهای ظاهری است. در نهایت، این شعر دعوت به تجربه زیبایی و معنا در زندگی و دوری از قضاوت‌های سخت و محدود کننده است.
از بدگهری می شکند گوهر رز رادر دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را
هوش مصنوعی: از بداقبالی، زیبایی گل را در دل میشکند و در دل چه مشکلاتی از سوی زاهد درباره گل وجود دارد.
حاشا که گذارد کرم ساقی کوثردر گلشن فردوس ملامتگر رز را
هوش مصنوعی: ساقی کوثر هرگز اجازه نمیدهد که کسی از گلشن بهشت، گل رز را سرزنش کند.
یک دانه انگور به زاهد مچشانیدحیف است فکندن به وبال اختر رز را
هوش مصنوعی: یک دانه انگور را به زاهد نشان میدهد و می‌گوید که حیف است این نعمت را دور بیندازیم و به خاطر تقدیر بد زندگی، از آن دست بکشیم.
ای شیشه می چند دهن بسته نشینی؟با جام بکن عقد روان دختر رز را
هوش مصنوعی: ای شیشه، چرا ساکت و بیحرکت نشستهای؟ چرا با جام، این دختر زیبا را به دست نمیگیری و به او عشق نمیورزی؟
صائب اگر از نشأه می چشم دهی آباز آب گهر سبز نمایی سر رز را
هوش مصنوعی: اگر از عالم نابودی چشم بپوشی، میتوانی زیبایی‌های زندگی و رازهای حقیقت را مانند آب زلالی ببینی که سرخس را شاداب و سرزنده میکند.