غزل شمارهٔ ۸۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وصال محبوب صحبت می‌کند و احساسات خود را به تصویر می‌کشد. دلش در شب وصال می‌لرزد و به آفتاب تشبیه می‌شود که نماد عشق و روشنی است. او به این نکته اشاره می‌کند که در این دنیا هیچ جایی از یار خالی نیست و هر ذره از وجودش نشانی از محبوب دارد. شاعر همچنین ابراز می‌کند که زیبایی محبوبش مانند ماه در درون خانه‌اش و آفتاب در بیرون است. در آخر به زیبایی و روشنی آفتاب اشاره می‌کند که از چهره محبوب برمی‌خیزد و تأثیر عمیقی بر دل او دارد.
در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتابتا مباد از رخنه ای آرد شبیخون آفتاب
هوش مصنوعی: در شب پیوند و نزدیکی تو، قلبم چون آفتاب می‌لرزد و نگران است که مبادا از جایی ناخوشایند، آفتاب به سمت ما نزدیک شود.
هر سری را در خور همت کلاهی داده اندافسر دیوانگان باشد به هامون آفتاب
هوش مصنوعی: هر کسی را بر اساس تلاش و تلاشش توفیق و موفقیتی اختصاص دادهاند. حتی افراد دیوانه نیز در دشت هامون تحت نور آفتاب دارای ارزشی هستند.
هیچ جا در عالم وحدت تهی از یار نیستنامه هر ذره ای اینجاست مضمون آفتاب
هوش مصنوعی: در هیچ نقطهای از جهان، وجود یار خالی نیست. هر چیزی که وجود دارد، در واقع، پیامی از نور و روشنایی است.
ناخنی خورده است بر دل از هلال ابروی منزان نشیند از شفق هر شام در خون آفتاب
هوش مصنوعی: در دل من زخمی از هلال ابروی تو برگرفته شده است که به همین دلیل هر غروب، خورشید در خون شفق مینشیند.
از رخت آیینه را خوش دولتی رو داده استدر درون خانه اش ماه است و بیرون آفتاب
هوش مصنوعی: از چهرهای که زیباست، آینه خوش شانسی نشان میدهد. درون خانه‌اش ماه به معنای زیبایی و درخشش نیازی به نور خورشید ندارد و بیرون از خانه، آفتاب همیشه تابان است.
صائب آن بهتر که گردون ترک بی رویی کندزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب
هوش مصنوعی: بهتر است که آسمان، چهره بیحالت خود را ترک کند، زیرا زیبایی زردرنگ از روی گلهای سرخ آفتاب میآید.