غزل شمارهٔ ۸۷۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جلوه‌های صبح و آفتاب است. شاعر بیان می‌کند که هر روز صبح، آفتاب با چهره‌ای خونین و زیبا از افق برمی‌خیزد تا به چشم مردم رنگ و روشنی ببخشد. همچنین اشاره دارد به اینکه نور آفتاب در دل هر ذره‌ای از زمین حضور دارد و تلاش می‌کند که پیش از طلوع آفتاب، خودش را به تصویر بکشد. شاعر از خواب شیرین غفلت بیدار می‌شود و به زیبایی صبح توجه می‌کند. در نهایت، او از ترک خواب صبح دعوت می‌کند تا زیبایی‌های خونین آفتاب را مشاهده کند.
از شفق هر صبح سازد چهره خونین آفتابتا مگر آید به چشم خلق رنگین آفتاب
هوش مصنوعی: هر صبح، آفتاب از رنگ سرخ شفق چهره‌ای خونین میسازد تا شاید رنگین بودن آفتاب به چشم مردم بیفتد.
از بهشت روشنایی روزنی واکرده استدر دل هر ذره از مژگان زرین آفتاب
هوش مصنوعی: از بهشت روشنی، نور و زندگی به تمامی ذرات وجود تابیده شده و این روشنی در هر تار موی طلایی مانند آفتاب درخشان است.
تا مگر روی ترا ز آیینه بیند پیشترمی جهد هر صبحدم از خواب شیرین آفتاب
هوش مصنوعی: هر صبح زود قبل از طلوع آفتاب، میکوشد که زودتر از خواب شیرین بیدار شود تا بتواند چهرهات را در آینه ببیند.
دامن فکر بلند آسان نمی آید به دستزرد شد تا مطلعی را کرد رنگین آفتاب
هوش مصنوعی: فکر عمیق و اندیشهی بزرگ به راحتی به دست نمیآید. تا زمانی که خورشید طلوع نکند، دنیا رنگین و زیبا نمیشود.
ترک خواب صبح کن صائب که در خون شفقروی می شوید به خون از خواب شیرین آفتاب
هوش مصنوعی: از خواب صبح بیدار شو، زیرا صبحگاهان، رنگ شفق با خون آغشته می‌شود و آفتاب در حال بیدار شدن از خواب شیرین خود است.