غزل شمارهٔ ۹۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات و وضعیت خود می‌پردازد. او از بی‌کسی و تنهایی رنج می‌برد و می‌گوید که از زمان به دنیا آمدن عشق، هیچ مردی نتوانسته از دشت عشق برخیزد. او همچنین به بی‌تفاوتی مردم نسبت به دردها و رنج‌هایش اشاره می‌کند. عشق را به‌عنوان نیرویی ویرانگر توصیف می‌کند که قادر است دل‌ها را نابود کند. در نهایت، شاعر به پیری و سردی دل نیز اشاره می‌کند و حس ناامیدی و تنهایی را بیان می‌نماید.
رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاستمرد چبود، می توانم گفت گردی برنخاست
هوش مصنوعی: در دشت عشق، وقتی مجنون رفت و جان سپرد، هیچ مرد دیگری برنخاست. به عبارت دیگر، هیچکس همپایه و همسطح او وجود نداشت که بخواهد در این راه قدم بگذارد.
زان مسلم شد به گردون دعوی مردانگیکز زمین سفله پرور، هم نبردی برنخاست
هوش مصنوعی: از آنجایی که مردانگی به طور واقعی از آسمان بر حق است، هیچ مبارزهای از زمین و از موجودات پست برنمیخیزد.
درد تنهایی غبارم را بیابانگرد ساختبهر تسکین دل من اهل دردی برنخاست
هوش مصنوعی: درد ناشی از تنهایی، من را مثل یک بیابانگرد درآورده است. برای آرام کردن دل من، هیچکدام از اهالی درد و رنج به کمک نیامدهاند.
عشق تردست ترا نازم که در هر جلوه ایکرد ویران یک جهان دل را و گردی برنخاست
هوش مصنوعی: عشق تو را ستایش میکنم که با هر نمایی، قدرت ویرانگری دارد و دلهای زیادی را معیوب می‌کند، اما هیچ فریادی از آن بلند نمیشود.
ابر پیری گشت بر بام و درت کافور باروز دل سنگ تو صائب آه سردی برنخاست
هوش مصنوعی: ابر پیری بر خانه تو سایه افکنده و بوی کافور همچون عطر در هوای آنجا پراکنده شده است، ولی با وجود این، دل سنگین تو هیچ صدای نالهای از خود برنمیآورد.