غزل شمارهٔ ۱۰۸۹
هوش مصنوعی: این شعر در مورد اثرات عشق و زیبایی عشق معشوق بر دل شاعر و جهان پیرامون اوست. شاعر اشاره می‌کند که درد و غم او ناشی از جاذبه و غمزه‌ی معشوق است. او همچنین به باده عشق و سبکی روحی که از آن می‌گیرد، اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی آسمان و زمین متاثر از وجود معشوق است. مرگ نیز از عاشق می‌ترسد زیرا عشق او قوی و پایدار است. نهایتاً، شاعر به تضاد میان عشق واقعی و مجاز اشاره می‌کند و بیان می‌کند که لحظه‌های خوشی برای او زمانی است که در میانه این عشق حقیقی قرار دارد.
آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست
هوش مصنوعی: آن که باعث درد و رنج من شده، همان کسی است که در قیامت، لبخندش مانند گریبان پاره پاره من است.
باده عشق از سبکروحی به ما آمیخته استورنه روی آسمان نیلی ز دست تاک اوست
هوش مصنوعی: شراب عشق با روح سبکبال ما درآمیخته است، وگرنه رنگ آسمان آبی از انگور آن تاک است.
برق می بوسد زمین خاکساران را ز دوروقت آن کس خوش که تخمش در زمین پاک اوست
هوش مصنوعی: برق، به دور از زمین به خاکساران سلام میدهد، و زمان خوشی آن کسی فرامیرسد که دانهاش در زمین پاک او قرار دارد.
دام راه ما نگردد حلقه زلف مجازما و صیادی که گردون حلقه فتراک اوست
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر می‌گوید که حلقه زلف محبوب نباید مانع راه ما شود و همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زندگی ما تحت تأثیر عوامل و شرایطی است که میتواند به ما آسیب برساند، مانند صیادی که در گردونه سرنوشت ما وجود دارد. به عبارتی، شاعر از خطراتی که ممکن است در مسیر زندگیاش وجود داشته باشد، صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نباید اجازه دهیم آزادانه به سمت آنها برویم.
مرگ می ترسد ز عاشق، ورنه در روی زمینهر که را گیرند نام از سرکشان، در خاک اوست
هوش مصنوعی: مرگ از عشق و عاشقها واهمه دارد، چرا که اگر بیفتد دستگیر کنن، آنها در خاک کسی دیگر هستند.
آن که صائب نعل ما از شوق او در آتش استخرده انجم سپند روی آتشناک اوست
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق او مانند نعل ما در آتش میسوزد، از جذابیتهای تند و آتشین وجودش ناراحت نمیشود.